André: ,,We konden het gelijk goed met elkaar vinden, hè Janus?”
Janus: ,,Ja, het ging meteen goed.”

André: ,,Ik ben veertig jaar ambulanceverpleegkundige geweest, dan moet je wel met mensen om kunnen gaan. Je moet patiënten op hun gemak stellen. Vooral in de nacht, dan zijn mensen heel anders dan overdag.”
Janus: ,,Ik ben altijd boer geweest. Wij stonden ’s ochtends om 6 uur op. Eerst de koeien melken en dan naar het veld. André was iets eerder dan ik hier op de zorghoeve.”

Vriendschap

Naam: Janus Verhelst
Woonplaats: Oud Gastel
Leeftijd: 80 jaar

Naam: André Marsilje
Woonplaats: Oud Gastel
Leeftijd: 79 jaar

Kennen elkaar sinds ze als cliënten bij de dagopvang voor dementerende ouderen op Zorghoeve Kakelbont in Dinteloord komen.

André: ,,Ik kom hier nou een goed jaar, drie dagen in de week, net als Janus. Ik heb het zó naar mijn zin, dat wil je niet weten. Ze doen hier alles voor je. Er moet niks, alles mag. Het zijn allemaal leuke, sympathieke mensen.”

Janus: ,,Ik woon nog steeds op de boerderij waar ik geboren ben in Oud Gastel. André is import.”
André: ,,Ik kom oorspronkelijk uit Biervliet, daar is het haringkaken uitgevonden. Ik heb als ambulancebroeder bij de GGD in Breda gewerkt. Daarna ben ik naar Oud Gastel verhuisd. Mijn vrouw is overleden. Ik heb iets naast het huis van mijn dochter laten bouwen. Zit ik toch lekker op mezelf.”

Janus: ,,Hij woont niet zo ver van mij vandaan. Als ik eens tijd heb, fiets ik naar hem toe. Want hij zit ook maar allenig. Wij worden ook altijd samen opgehaald in Oud Gastel.”André: ,,Om half 9 worden we gehaald en dan drinken we met de groep koffie. Daarna gingen we eerst altijd naar de eierband, om eieren te rapen.”

Janus: ,,Die draaide rond het hok en de eieren rolden op die band. Ik heb zelf ook in de kippen gezeten, ik had er vierduizend. Dat was een mooie business.”
André: ,,Nou zijn er geen kippen meer op de zorgboerderij.”

Janus: ,,Dus eieren hoeven we niet meer te rapen.”
André: ,,Nu is het vooral veel koffiedrinken.”

Wij komen hier de dag wel door, hè André. Je moet er zelf wat van maken, – Janus Adrianus (80)

Janus: ,,En een beetje buurten. Toen ik nog jonger was, pakte ik vaak de fiets. Dan reed ik een rondje door de Prinsenlandse polder. Maar dat durf ik niet meer. Dan ben ik bang dat ik niet meer thuiskom, omdat ik zo vergeetachtig ben. Hier doe ik maar weinig.”
André: ,,Of ik ga vegen, want ik kan niet stilzitten. Dan is het net of je niks gedaan hebt. We krijgen hier ’s middags altijd warm eten, met soep en pudding. Ik heb op veel plekken gewerkt als verpleegkundige, maar deze plek spant de kroon. Er is niks teveel, ze doen hier alles voor je.”

Janus: ,,Zaterdag was hier op de zorghoeve het boerenfestival KakelSensation. Mijn vrouw is ook meegegaan, wij hebben André opgehaald.”
André: ,,Dat was wel lief en sympathiek. Ik kan geen auto meer rijden. Dan ben je altijd afhankelijk van een ander, dat is wel eens vervelend.”

Janus: ,,Ik mag ook niet meer rijden, ik heb mijn rijbewijs ingeleverd. Mijn vrouw rijdt, dat is fijn. We hebben hier in de tuin een beetje zitten buurten, we kennen veel mensen die hier komen.”
André: ,,Het was zo druk! Je kon over de koppen lopen. Ze zullen wel veel omzet gehad hebben van bier en limonade. Ze troffen het goed met het weer.”

Janus: ,,Wat we vandaag gaan doen? Uitkijken en dagen tellen, zeggen ze bij ons. Een beetje lopen over het terrein van de zorgboerderij. Dan staan we even met de boer te buurten, die weet dat ik ook op de boerderij gezeten heb. We worden echt wel beziggehouden hoor. Je moet er zelf wat van maken. Wij komen de dag wel door hè, André?”
André: ,,Wij zijn blij met elkaar.”